28 Νοεμβρίου 2011
του Πέρα Ριέρα
3 ΠΡΟΣΩΠΑ (2 άντρες και μια γυναίκα):
Σίλβια Ουτζές, δημοσιογράφος. 45 χρόνων.
Βίκτορ Μπος, Πρωθυπουργός. 60 χρόνων.
Κάσερες, Εκπρόσωπος Τύπου. 50 χρόνων.
Μια διάσημη δημοσιογράφος βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας της: ο Πρωθυπουργός τής χώρας εμπλέκεται σε μια περίεργη υπόθεση κι εκείνη πρέπει να του πάρει συνέντευξη για ν’ ανακαλύψει την αλήθεια. Ωστόσο, ο πονηρός Υπεύθυνος Τύπου τού Πρωθυπουργού, είναι διατεθειμένος να της δυσκολέψει το έργο. Λίγα λεπτά πριν αρχίσει η συνέντευξη, η πρωταγωνίστρια θα υποβληθεί σ’ ένα μακιαβελικό παιχνίδι παρεξηγήσεων και παγίδων, το οποίο θα την κάνει ν’ αμφιβάλει για τις ηθικές και επαγγελματικές της αρχές. Η αλήθεια; Είναι αυτό που εκείνη αναζητά. Στο τέλος τού έργου όμως, ίσως ανακαλύψει μιαν αναπάντεχη αλήθεια. Όχι σε σχέση με τον Πρωθυπουργό, αλλά σε σχέση με τον ίδιο της τον εαυτό.
Σχόλιο του συγγραφέα
Η θεματική αυτού του έργου δεν είναι η πολιτική. Δεν πρόκειται επίσης για ένα έργο σχετικά με τους δημοσιογράφους. Δεν πρόκειται για κάποιον στοχασμό όσον αφορά τις ανέκαθεν διαπλεκόμενες σχέσεις μεταξύ της τέταρτης εξουσίας και των πολιτικών. Οι Εκκρεμότητες μάς ξεναγούν στη συνεύρεση τριών προσώπων, τα οποία έχουν εκ διαμέτρου αντίθετη φιλοσοφία όσον αφορά την ηθική, την επαγγελματική δεοντολογία και την ανθρώπινη ατομική αξιοπρέπεια.
Όλοι θεωρούμε ότι έχουμε μια κλίμακα αξιών, κάποιες θεμελιώδεις αρχές οι οποίες διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας· οι οποίες μάς οδηγούν να κρίνουμε τη συμπεριφορά και τις πράξεις των άλλων από μια συγκεκριμένη σκοπιά. Τι γίνεται όμως όταν αυτές οι αξίες, αυτές οι σταθερές αρχές που μας διέπουν ως ανθρώπους, κλονίζονται και αμφισβητούνται, σε τέτοιο βαθμό που στρέφονται εναντίον ακόμα και του ίδιου μας του εαυτού; Τι γίνεται όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε τόσο ακέραιοι, τόσο αξιοπρεπείς και τόσο συνεπείς όσο νομίζαμε; Πώς αντιμετωπίζουμε τη ρήξη που επέρχεται ανάμεσα στις πεποιθήσεις μας και στις πιο ανείπωτες επιθυμίες μας;
Οι άνθρωποι είμαστε εύθραυστοι. Και εσωτερικά και εξωτερικά. Μόνο όταν πρόκειται να κρίνουμε τους άλλους νιώθουμε τολμηροί και ικανοί να εκφέρουμε άποψη, να ασκήσουμε κριτική, να δαιμονοποιήσουμε πολύ απλά εκείνον που κάνει αυτό που εμείς δε θα κάναμε ποτέ. Ποτέ; Οι παππούδες μας λέγανε: “Ποτέ μη λες ποτέ”. Γιατί μπορεί μια μέρα να κάνεις αυτό που “δε θα έκανες ποτέ” και η κατάληξη να είναι καταστροφική...
